Terug naar Nederland

Lieve mensen,

 

er is weer véél gebeurd sinds we de laatste nieuwsbrief hebben gemaakt. Er zijn nieuwe kinderen bij ons komen wonen waaronder meerdere kleine jongens. Die moesten wel even wennen in hun nieuwe omgeving. Eén ervan, vader en moeder zijn overleden, was gewend om te vechten voor zijn plekje op aarde en dat mocht hij hier afleren. De ander was opgevoed door een drankverslaafde vader en moeder was overleden. Hij was gewend om de dingen op zijn manier te regelen. Dat was nieuw en vreemd voor hem om dit niet meer te mogen doen, tja…

De bouw van de school, asrama’s en wegen gaat gewoon door. En aan de onderkant van onze grote aula zijn prachtige logeerkamertjes gebouwd.

Een paar weken geleden is hier een prachtig seminar geweest voor alle pastors hier uit de buurt. De bedoeling was om ze te bemoedigen en om samen als collega’s alle mooie en moeilijke dingen te gespreken. Ze zijn blij weer naar hun eigen plekje gegaan, sommige met een leuk pakket kleren om anderen mee te zegenen. Het is goed om steeds oog voor elkaar te hebben en elkaar te bemoedigen!

 

28 januari was het groot feest voor ons gezin. Bij Martin en Saskia is een lief jongetje geboren, wat ze Lunis hebben genoemd. Twee weken later mochten wij hem in het echt begroeten. Zo mooi en bijzonder om dit kleine wonder in onze armen te sluiten. En wat is hij hard gegroeid in de zes weken dat we erbij waren en wat was zijn grote broer Lennon blij met hem!

We hebben erg genoten van alles, inclusief de sneeuw die er lag toen we aan kwamen. Brrr, en toch heerlijk! We hebben gewandeld en gefietst, ook om onze conditie op te vijzelen en dat is voor een deel gelukt. Henk is topfit en is van ‘s morgens héél vroeg tot ‘s avonds laat in de weer. Mijn conditie is veel minder en het lukt me ook niet erg om hem beter te krijgen. Ook niet met extra vitaminen, schoon water uit flessen en extra rust. Ik heb steeds meer spierpijn en vaak diarree. Nu we weten dat een vorm van dysenterie hier de oorzaak van is, maakt dat het allemaal niet gemakkelijk. Dit is een nare darminfectie die je in de tropen kan oplopen.

Daarom hebben we nu besloten om eind april met Wessel terug te komen naar Nederland. Het is met pijn in ons hart, veel dubbele gevoelens en vraagtekens. En we geloven dat God ook zeker op onze nieuwe plek een prachtig plan heeft klaarliggen om verder te mogen bouwen aan Zijn nieuwe wereld waar dat ook mag zijn en wat dat ook gaat inhouden. We vertrouwen op Zijn leiding en Zijn liefdevolle vrede. Nu is er ook meteen een tijd van opruimen en afscheid nemen aangebroken. Dit vinden we super lastig en we houden daar niet van. Er zijn al heel wat tranen over onze wangen gerold. Iedereen snapt het wel en er wordt ook begripvol gereageerd. En toch: ‘Wie helpt ons nu als de kinderen ziek zijn?’ Tja, hier kom ik niet met een eenvoudig antwoord weg. Natuurlijk zorgt God voor ons, dat is zeker. Wie gaat ons plekje straks innemen? En welke opa Henk gaat nu knikkers kopen en fijn ouwehoeren met de jongentjes uit het trainingscentrum? En aan wie kunnen de pubers straks vragen of er nog nieuwe muziek voor ze is? En zoveel dingen meer, we waren hier helemaal ingeburgerd en we voelden ons ‘Dayak-tukkers’. Het zal allemaal goed komen,  dat geloven we wel, maar voorlopig hebben we nog wel een knoop in de maag.

We willen nu ook iedereen alvast bedanken voor alle vormen van steun die jullie ons steeds hebben gegeven. Iedereen super bedankt! De kinderen waren erg blij met de geven kleren, kadootjes, kleine sieraden, haakboekjes bolletjes katoen en zoveel andere mooie dingen en giften. Het is allemaal goed besteed en we blijven helpen waar we kunnen.